Baza noclegowa - baza hoteli - Samotny biwak na 8200 m

Noclegów: 1

Biur podróży: 1

Opinii: 26

Użytkowników: 34

Samotny biwak na 8200 m

Samotny biwak na 8200 m
Nie za bardzo uśmiechało mi się powtórzenie przygody sprzed lat na północnej ścianie Matterhornu, gdzie z Palmosią całą noc przestałyśmy w rakach na malutkiej półeczce. Wtedy była to jednak normalna skała, założyłyśmy porządną asekurację, a tu nie miałam nic, bo stare poręczówki skończyły się wcześniej na bardzo dziwnym przyrządzie, a mianowicie na szabli śnieżnej wbitej w skalną szczelinę. Podążałam więc do góry za śladami.
W końcu pojawiło się pólko śnieżne. Zaczęłam kopać. Po dłuższej chwili zrobiłam niewielki grajdołek i na tym, niestety, musiałam poprzestać, bo natrafiłam na skałę. Chciałam wykopać większą dziurę, coś na kształt jamy, co pozwoliłoby mi choć po części się schować, ale ostatecznie udało się zrobić tylko niewielkie zagłębienie. Sytuacja stawała się naprawdę nieciekawa.

Położyłam w zagłębieniu plecak i usiadłam na nim. Zaparłam się rakami, bo mogło mnie przeważyć na stronę ekspozycji. Nad sobą wbiłam czekan, przywiązałam się, wyciągnęłam butlę z tlenem i zrobiłam jej miejsce obok siebie. Pomyślałam: „Nie ma co jeść, nie ma co pić, nie ma z kim pogadać,to chociaż sobie tlenem pooddycham.” Po rozpoczęciu oddychania przez maskę okazało się jednak, że lodowata mieszanka z butli wywoływała u mnie skurcz tchawicy – czyli nawet z tego nie mogłam skorzystać. Wbiłam tylko mocniej butlę w śnieg i zrobiłam z niej dodatkową „asekurację”, bo jedną miałam już z czekana. Wtedy dotarło do mnie, w jak dziwnym towarzystwie spędzę noc.
Żeby jednak nie było mi markotno, to mniej więcej po dwóch godzinach poczułam nagle uderzenie, coś mi po prostu spadło na głowę. Okazało się, że to Włosi, którzy wracali ze szczytu! Stało się tak, ponieważ ani ja, ani oni nie mieliśmy zapalonych czołówek. Dlaczego ja siedziałam przy wyłączonej, to można zrozumieć, ale dlaczego oni szli po ciemku, tego doprawdy nie wiem. Najzwyczajniej w świecie na mnie wpadli. Zresztą całe szczęście, że tak się stało, bo jednego wręcz złapałam, inaczej by chyba spadł. Dobrze, że nie pokaleczył mnie rakami i nie podarł kombinezonu. Wtedy dopiero zapaliliśmy czołówki, popatrzyliśmy ze zdziwieniem na siebie, po czym oni zapytali: – Co tu robisz?! – Na co odpowiadam, że biwakuję, bo nie zdążyłam dojść do szczytu. A oni na to: – Czy na pewno chcesz tu zostać?

« poprzedni artykuł		następny artykuł »