Baza noclegowa - baza hoteli - Sankt Petersburg

Noclegów: 1

Biur podróży: 1

Opinii: 26

Użytkowników: 34

Sankt Petersburg

Wspaniałe dzieło Piotra I Wielkiego, jego „okno na Europę”, rzeczywiście jest najbardziej europejskim z rosyjskich miast. Trudno uwierzyć, że jeszcze przed trzema stuleciami były tam bagna i moczary.

Pitier, jak nazywają Petersburg jego mieszkańcy, zachwyca jednolitą architekturą, siecią kanałów o leniwym nurcie, muzeami ze słynnym Ermitażem na czele i zdumiewającymi przepychem pałacami. Stąd przez dwa stulecia – aż do rewolucji w 1917 r., która wstrząsnęła światem – władali Rosją carowie.

Usytuowanie Petersburga daleko na północy, dość blisko koła podbiegunowego, sprawia, że w środku lata dzień trwa niemal całą dobę. Nadnewską metropolię ogarnia wówczas atmosfera beztroskiej zabawy. Długa i ciemna zima też ma swój urok. Newa zamienia się w olbrzymie lodowisko, niekończące się noce roziskrzone tysiącami świateł emanują nieopisanym czarem, a wszystkie muzea i teatry stoją przed gośćmi otworem.

Petersburg jest atrakcyjny, kosmopolityczny i gościnny. Turyści nie powinni zwiedzać miasta w pośpiechu – odkrywa ono swe piękno tylko przed tymi, którzy potrafią je smakować.

W 1240 r. u ujścia Newy do Zatoki Fińskiej Aleksander z Nowogrodu pokonał Zakon Kawalerów Mieczowych, zyskując przydomek „Newski”. W XVII w. Szwedzi uzyskali kontrolę nad tym obszarem. Pragnienie pokonania wroga i uczynienia z Rosji potęgi europejskiej skłoniło Piotra I Wielkiego do założenia w punkcie strategicznym nowego miasta. Na początku wojny północnej (1700–1721) car zajął szwedzkie placówki nad Newą, a w 1703 r. położył kamień węgielny pod budowę twierdzy Pietropawłowskiej, która, wraz z Kronsztadem miała bronić przyszłej stolicy Rosji.

Miasto, nazwane z holenderska Sankt Pieter Burkh (Miasto Świętego Piotra), zaczęło rozwijać się na dobre dopiero po rozgromieniu wojsk szwedzkich pod Połtawą w 1709 r. Bagnisty południowy brzeg rzeki osuszono i już w 1712 r. Piotr I Wielki nakazał przeprowadzkę do nowej stolicy utyskującym arystokratom, urzędnikom i kupcom. Do pracy przymusowej ściągnięto chłopów i Kozaków ukraińskich, którzy marli z chorób i wycieńczenia – mówi się, że Petersburg leży na kościach. Z całej Europy przybywali architekci i rzemieślnicy. W momencie śmierci Piotra w 1725 r. miasto liczyło 40 tys. mieszkańców i kontrolowało 90% rosyjskiego handlu zagranicznego.

Bezpośredni następcy Piotra przenieśli stolicę z powrotem do Moskwy, ale już caryca Anna Iwanowna (1730–1740) przywróciła stołeczny status Petersburgowi. W latach 1741–1825 pod rządami Elżbiety, Katarzyny II Wielkiej i Aleksandra I miasto było światową metropolią i siedzibą świetnego dworu, którego sława sięgała daleko. Władcy ci zbudowali mnóstwo pałaców, gmachów użyteczności publicznej i świątyń, czyniąc z Petersburga jedną z najokazalszych stolic europejskich.

Wraz ze zniesieniem poddaństwa chłopów w 1861 r. i nastaniem rewolucji przemysłowej, której kulminacja przypadła na ostatnią dekadę XIX w., miasto zalała fala biednych robotników. Nieludzkie warunki życia i choroby, jakie się wśród nich szerzyły, wywoływały narastające niezadowolenie. Petersburg stał się areną strajków, aż wreszcie w 1905 r. wybuchła rewolucja. Kroplą przelewającą czarę była Krwawa Niedziela. 9 stycznia 1905 r. demonstrujący robotnicy idący pod Pałac Zimowy, by przedstawić władcy swe postulaty, zostali ostrzelani przez carskie oddziały.

W 1914 r. na fali patriotyzmu wywołanego wybuchem I wojny światowej nazwę miasta zmieniono na brzmiący bardziej swojsko Pietrograd (Piotrogród). Liczba mieszkańców wynosiła wtedy 2,1 mln.

W 1917 r. protesty robotnicze przerodziły się w strajk generalny, a kiedy jeszcze zbuntowało się wojsko, dla monarchii nie było już ratunku. Swój wielosetletni żywot zakończyła w marcu tegoż roku. Równolegle z postępowym Rządem Tymczasowym rozpoczęła działalność Piotrogrodzka Rada Delegatów Robotniczych i Żołnierskich, socjalistyczna organizacja obradująca w pałacu Taurydzkim. W kwietniu na piotrogrodzki Dworzec Finlandzki przyjechał Lenin i od razu przystąpił do przygotowywania rewolucji w oparciu o partię bolszewików.

Właściwa rewolucja rozpoczęła się jednak dopiero 24 października, wraz z przejęciem przez bolszewików najważniejszych funkcji w Piotrogrodzie. Następnego dnia Wszechrosyjski Zjazd Rad, obradujący w pałacu Smolnym, powołał rząd bolszewicki. W marcu 1918 r. nowy rząd, obawiając się ataku niemieckiego, przeniósł stolicę z powrotem do Moskwy.

Po śmierci Lenina w 1924 r. Piotrogród przemianowano na Leningrad. W latach 30. miasto znalazło się w awangardzie stalinowskiego programu industrializacji. W efekcie, w 1939 r. Leningrad liczył już 3,1 mln mieszkańców i przypadało nań 11% radzieckiej produkcji przemysłowej.

Niemcy wkroczyli do Związku Radzieckiego w czerwcu 1941 r. Dotarcie pod Leningrad zabrało im zaledwie dwa i pół miesiąca. Hitler poprzysiągł, że zetrze tę kolebkę bolszewizmu z powierzchni ziemi (zaraz po tym, jak powita Nowy Rok na balu w hotelu Astoria). Jednakże oblężenie rozpoczęte 8 września 1941 r. miało potrwać aż do 27 stycznia 1944 r. Odbudowywany po wojnie Leningrad – obwołany „miastem-bohaterem” – powracał do życia, ale liczbę mieszkańców sprzed wojny odzyskał dopiero w 1960 r.
W 1991 r. przywrócono miastu nazwę Sankt Petersburg (choć region, którego jest stolicą, wciąż zwie się Leningradskaja obłast’). W 1996 r. z okazji trzechsetnej rocznicy założenia miasta wyasygnowano 1,3 mld $ na jego upiększanie. Rzeczywiście, Sankt Petersburg wygląda teraz lepiej niż kiedykolwiek przedtem.

W przeciwieństwie do Moskwy, toczonej wewnętrznymi walkami, brudną polityką i rozgrywkami pomiędzy grupami interesu, Petersburg potrafił wykorzystać zainteresowanie zagranicznego kapitału i rozwija się. Nie bez znaczenia jest także fakt, że prezydent Putin nie marnuje żadnej okazji, by oprowadzić zagranicznych dygnitarzy po swoim rodzinnym mieście. Petersburg odzyskał wreszcie status rosyjskiego okna na Zachód.

Petersburg zbudowano w delcie Newy, na krańcu najdalej na wschód wysuniętego odgałęzienia Morza Bałtyckiego, Zatoki Fińskiej. Newa płynie do miasta od strony południowo-wschodniej, kierując się na północ, a następnie skręca na zachód i przetacza swe wody przez centrum. Tutaj rozdziela się na kilka odnóg. Dwie największe odnogi to Wielka (Bolszaja) i Mała (Małaja) Newa, rozchodzące się w pobliżu Pałacu Zimowego. Obie wpadają do morza po dwóch stronach Wyspy Wasiljewskiej.

Serce Petersburga to obszar na południowym brzegu rzeki, z Pałacem Zimowym, Admiralicją i wyróżniającym się złotą kopułą soborem Isaakijewskim. Główna ulica Petersburga, Newski Prospekt (Niewskij prospiekt), biegnie stamtąd w kierunku wschodnio-południowo-wschodnim. Mieści się przy nim wiele zabytków, atrakcyjnych sklepów i restauracji.

Północna część miasta dzieli się na trzy główne rejony. Na zachodzie tego terenu leży Wyspa Wasiljewska – w jej wschodniej części, zwanej Striełką, zachowało się wiele wspaniałych wczesnych budowli. Rejon środkowy, Dzielnica Piotrogrodzka, to skupisko wysepek deltowych. Na południu dzielnicy rozbłyskuje strzelista złota iglica soboru Pietropawłowskiego. Obszar wschodni, Dzielnica Wyborgska, rozciąga się wzdłuż północnego brzegu Newy.

« poprzedni artykuł		następny artykuł »