Baza noclegowa - baza hoteli - Królestwo wina, ptaków i surferów

Noclegów: 1

Biur podróży: 1

Opinii: 26

Użytkowników: 34

Królestwo wina, ptaków i surferów

To miejsce niezwykłe nawet jak na Australię. Półwysep Fleurieu – zakątek, gdzie mogą się spotkać pingwiny, surferzy i rekiny. Piękny region, gdzie pije się wino za darmo!

Australia. Samolot schodzi do lądowania. Kończy się czerwona, pusta ziemia, nad którą leciałem od czterech godzin i zaczyna się intensywny lazur morza, a właściwie Zatoki Św. Wincenta. Kontrast – ogromny! Po spalonej, czerwieni australijskiego interioru ten błękit jest symbolem życia.Lotnisko w Adelaide położone jest kilka kilometrów od centrum miasta i w niedzielę do centrum dojechać można w piętnaście minut. Znajomi odbierają mnie z lotniska i wiozą do swojego domu w starej dzielnicy Unley. Po drodze, już w okolicach domu wjeżdżamy w uliczki pokryte intensywnym fioletem kwitnących właśnie drzew jacaranda. Prawdziwa orgia barw.

Jak w bajce
Wieczorem omawiamy plany na najbliższe dni. Chciałbym pojechać na południe – na Półwysep Fleurieu. To jedno z najładniejszych miejsc w Południowej Australii. Jest tu sporo wzgórz pokrytych lasem, w którym późną jesienią wprost roi się od... rydzów i maślaków. Tu też mamy łagodne i w miarę ciepłe wody Zatoki Św. Wincenta. Na południu półwysep opływają chłodne wody najpotężniejszego prądu morskiego świata, słynnych Ryczących Czterdziestek.

Na wschodzie zaś znajdziemy potężne jezioro Aleksandrina zasilane przez uchodzącą doń rzekę Murray, mocno jednak w ostatnich latach "skurczone" z powodu wieloletniej suszy. W swojej południowej części jezioro tworzy zatokę Coorong – miejsce znane ornitologom całego świata. Zapomniałbym jeszcze o pewnym drobiazgu: McLaren Vale i jego pysznym winie! Od tego zaczniemy zwiedzanie.

Rano budzę się, wychodzę na ulicę i... po kostki brodzę w kwiatach jacarand, które strącił nocny wiatr. Cudowny, fioletowo-amarantowy, mięciutki kobierzec, a nade mną ciemny błękit bezchmurnego nieba. Po prostu bajka!

W krainie wina

Teraz tylko śniadanie i wyruszamy. Najpierw odcinek czterdziestu kilku kilometrów do winiarnii Mc Laren Vale. Ta dolina to jedno z trzech centrów produkcji wina w stanie Południowa Australia, obok Barossa Valley i Clare Valley.

Winnice to zasługa emigrantów, którzy przywieźli szczepy winorośli i zapoczątkowali przemysł winny w Australii. McLaren Vale jest stosunkowo najmłodszym z tych winnych obszarów, co wcale nie znaczy, że najgorszym. Dominujące jest w tej okolicy Shiraz (inaczej również nazywane Syriah). To cudowne, czerwone, bardzo aromatyczne wino ze zdecydowaną nutą malin, czarnej porzeczki, pieprzu i czarnej czekolady. Inne gatunki win czerwonych, popularnych w McLaren to Grenache i Cabernet Suvignon.

McLaren słynie też z białego Chardonnay. Szczególnie aromatycznego, dojrzewającego w dębowych beczkach oraz Suvignon Blanc. Po godzinie jazdy wylądowaliśmy w pierwszej winiarni – Chapel Hill. Niemal każdy producent win w Australii udostępnia w swoim miejscu wszystkie swoje wyroby do darmowej degustacji. Wyjątki to wina ze specjalnych kolekcji, z reguły długo dojrzewające oraz slynne Penfold’s Grange Heritage pochodzące z Barossa Valley.

Dziewczyna pracująca w winiarni podaje nam listę win do testowania i jednocześnie cennik, gdybyśmy zdecydowali się na zakupy. Opowiada anegdotę o trzech niemieckich turystkach, które po ostatnim kieliszku próbowanego wina spytały, ile to kosztuje. W odpowiedzi usłyszały, że dwadzieścia kilka dolarów. Trochę skwaszone wysupłały pieniądze, podziękowały i już chciały odchodzić, kiedy zawołano je i poinformowano, że nie wzięły swojego wina. Przyzwyczajone do winnic z doliny Renu myślały, że za degustację się płaci.

Z Chapel Hill jedziemy do mało znanej dzisiaj winiarni Serafina. To miejsce jeszcze kilka lat temu było w posiadaniu najsłynniejszej postaci australijskiego wina, najlepszego winiarza tego kraju, zdobywcy masy złotych medali na targach tego trunku na całym świecie – Andrew Garretta. Był on pierwszym winiarzem, który wyprodukował dające się pić i sprzedawać czerwone wino musujące metodą „champanoise”.

Chciałbym sprawdzić jeszcze kilka innych winiarni, ale długie listy win przeznaczonych do próbowania oraz fakt, że w samym McLaren jest obecnie ponad sto winiarni, przyprawiają o zawrót głowy i należy rozumieć to absolutnie dosłownie.

Słodkie lenistwo
Jedziemy więc dalej. Zmierzamy ku zachodowi – do wybrzeża zatoki, po czym skręcamy na południe. Przejeżdżamy obok bardzo malowniczej, choć niewielkiej zapory wodnej Myponga, a później poprzez strome, dochodzące do morza wzgórza do Normanville. Miasteczko z jednym pubem, campingiem i... średnią wieku mieszkańców oscylującą około 75 lat.

Po dalszych 25 km na południe skręcamy do Second Valley – jednej z najbardziej malowniczych dolin, wychodzących wprost na zatokę. Na tutejszym polu namiotowym zostajemy na noc i oddajemy się pławieniu w wodach zatoki oraz dalszemu próbowaniu zakupionego w McLaren wina. No i oczywiście ukochanemu przez Australijczyków barbecue, czyli czemuś w rodzaju grillowania.

Sceneria tak piękna, że momentami zapominam zamknąć usta. Około 1500-metrowej długości plaża od północy i południa zamknięta jest wysokimi klifami. Długie molo (niestety zamknięte od wielu lat), obok plaży liczne araukarie. No i woda! Nie dosyć, że ciepła, to do tego jej klarowność jest wprost nie do opisania. W Europie takiej nie uświadczysz. No i ta barwa: coś pomiędzy akwamarynem i szmaragdem... Istne cudo!
Bojowe torbacze
Następnego dnia jedziemy dalej na południe. Zbliżamy się do Cape Jarvis i tutaj skręcamy w lewo – prosto na wschód, by po kilku kilometrach znowu skręcić na południe i wjechać do parku narodowego Deep Creek. To jeden z najatrakcyjniejszych zakątków Południowej Australii. Brzeg wypiętrza się tu do ponad 400 m wzgórzami o bardzo stromych zboczach.

Całość pokryta eukaliptusowym lasem jest rajem kangurów. Więcej tych zwierząt widziałem tylko w Górach Grampians. Dominują tu kangury szare, nie są takimi olbrzymami jak czerwone z centrum i północy kraju, jednak i tak wiele z nich budzi respekt swoimi rozmiarami. Z natury łagodne, potrafią czasem być śmiertelnie niebezpiecznie – zwłaszcza, gdy czują zagrożenie dla swoich młodych, czy też (czym byłem zaskoczony) dla swoich partnerów. Jeśli atakują, stają (dosłownie!) na ogonie i potężnie kopią tylnymi łapami, zakończonymi kilkucentymetrowymi pazurami. Nic nie równa się sile kangurzych nóg, które często ponad stu, a czasem dwustukilogramowe ciało zwierzęcia potrafią wybić na odległość kilkunastu metrów.
Pingwini azyl
Deep Creek to następne cudowne miejsce. Urzeka rozległymi panoramami i... absolutną pustką! Najbliższe siedziby ludzkie są 30 km stąd. Ruszamy dalej na wschód, by dotrzeć do największej miejscowości półwyspu, urzekającego pięknem Victor Harbour. To miasteczko jest głównym poza samym Adelaide centrum turystycznym Południowej Australii. Słynie z połączonej ze stałym lądem Wyspy Granitowej i jej lokatorów – malutkich pingwinów i przypływających tu zimą bardzo licznie wielorybów.

Po 2-godzinnym postoju opuszczamy Victor i jedziemy do Goolwa. Tu nocujemy. Rano pożyczam rower z postanowieniem dotarcia plażą do ujścia rzeki Murray. To zaledwie 11 km. Pierwsze 6 km jest stosunkowo łatwe: piasek twardy i tylko chwilowo miękkie łachy każą mi schodzić z roweru. Dalej jednak jest coraz bardziej miękko i cały czas muszę pchać welocyped, a stopy grzęzną w grubym piasku.

5 km pokonuję w... 3 godziny, i to tylko dlatego, że ukryłem rower, by zabrać go w drodze powrotnej. Wreszcie docieram do celu. Widzę kilku wędkarzy, którzy dojechali tu terenówkami. Na drugą stronę rzeki mam 30 metrów, lecz żeby dojechać tam autem musiałbym odbyć podróż liczącą ok. 400 km.
Ptasi raj i fale giganty
Półwysep oddzielający Lake Alexandrina od oceanu nazywa się Półwyspem Młodego Żonkosia. Skąd nazwa? Wystarczy spojrzeć na mapę... Tuż obok zaczyna się Coorong. To miejsce bliskie jest miłośnikom ptaków. Ponad 200 gatunków pierzastych stworzeń ma tu swoje siedziby. Wiele tu olbrzymów z dominującym pelikanem na czele. Są też czaple białe, czarne łabędzie, marabuty. Zaskakuje liczebność stad. Gdziekolwiek by spojrzeć, tam tysiące ptaków.

Czas wracać. Nazajutrz wybieramy się na plaże surfingowe. Sprawdzam w internecie jak wielkie będą fale. Okazuje się, że mogę oczekiwać fal nawet kilkunastometrowych! Takie kolosy zdarzają się w tym miejscu tylko kilka razy w roku.
Legenda surferów
Wyjeżdżamy przed świtem. Tuż po wschodzie słońca dojechaliśmy do miejsca oddzielającego dwa najpiękniejsze na całym półwyspie plaże – Waitpinga i Parsons. W dole (parking jest 120 m nad wodą) widzę wielkie fale. Idą w równej odległości, ok. 200 m jedna za drugą: idealne warunki do surfingu. Na tych dwóch plażach pływa elita surferów z Południowej Australii. Ten fragment wybrzeża to jedna z najniebezpieczniejszych plaż świata. No i żarłacze białe często pojawiają się blisko brzegu...

Fala często przekracza 10 m wysokości i surferzy mają problemy z jej doganianiem. Najpierw wyrównują prędkość deski z prędkością fali i wtedy jednym skokiem stają na desce. Ten sport jest nieprawdopodobnie widowiskowy. Ale... Niedaleko stąd, kilkanaście lat temu jednego z dwóch przyjaciół-surferów zaatakował rekin. Drugi, widząc to pospieszył przyjacielowi z pomocą i zaczął okładać drapieżcę gołymi pięściami. Niestety – pierwszy z surferów zmarł z powodu upływu krwi, lecz akt odwagi jego przyjaciela stał się miejscową legendą.

Czas wracać do Adelaide. W drodze powrotnej mijamy farmy. Niestety – z roku na rok coraz trudniej tu o wodę i nad przyszłością osiadłych w okolicy rodzin gromadzą się ciemne chmury.

Dojeżdżam do domu moich gospodarzy. Jutro ponownie wsiądę do samolotu i polecę dalej na wschód – do Sydney.

« poprzedni artykuł		następny artykuł »